Juffrouw Jannie, een rijk geproportioneerde maar slechtziende secretaresse, genoot van haar eerste vakantie in jaren. Ze lag bijna elke dag op het dak van het hotel heerlijk te zonnen. Ze deed wel haar bril af anders zag je bij thuiskomst van die vlekken op haar gezicht. In de derde week bedacht ze dat niemand haar kon zien op dat dak, dus het kon geen kwaad om haar badpak eens uit te doen. Een algeheel bruin kleurtje is wel fijn. Ze ligt er nog geen twee minuten of ze hoort een gestommel op de trap. Snel draait ze zich op haar buik en trekt een handdoek over zich heen. De assistent-manager, buiten adem, verzoekt haar met klem het badpak weer aan te doen, net als voorgaande weken.
"Maar dit kan toch geen kwaad," zei Juffrouw Jannie, "ik lig op mijn buik op het dak van het hotel én ik heb een handdoek over me heen."
"Jamaar," zei de man, "u ligt op het glazen daklicht van de eetzaal."