Het huwelijk lijkt op eten in een restaurant met vrienden: je bestelt wat je wilt, je ziet wat de ander heeft en je zou willen dat jij dat besteld had.

Op een party vraagt de ene vrouw aan de ander:
“Draag jij je trouwring niet aan de verkeerde vinger ?”
“Klopt,” zegt de ander, “ik ben ook met de verkeerde man getrouwd.”

Jongetje:
“Is het waar, papa, dat in sommige Afrikaanse landen je je vrouw pas leert kennen nadat je getrouwd bent?”
Vader:
“Dat is overal zo!”

Ik wist niet wat echt geluk was, totdat ik trouwde, toen was het te laat.

Een gelukkig huwelijk is een zaak van geven en nemen. De man geeft en de vrouw neemt.

Als een man die pas getrouwd is gelukkig kijkt, dan begrijpen we waarom. Als een man die tien jaar getrouwd is gelukkig kijkt, dan vragen we ons af waarom.

Het huwelijk is frustrerend. Het eerste jaar spreekt de man en luistert de vrouw. Het tweede jaar spreekt de vrouw en luistert de man. Het derde jaar spreken ze beide en luisteren de buren.

Na een ruzie zegt de vrouw:
“Weet je, ik was gek toen ik met je trouwde.”
Zegt de man:
“Ja, maar ik was toen verliefd en had het niet door.”

Het maakt niet uit hoe vaak een man van baan wisselt, hij blijft toch steeds dezelfde baas houden.

Als een man de deur van zijn auto opent voor een vrouw is ofwel de auto nieuw, ofwel de vrouw nieuw.

Vriendinnen onder mekaar:
“Ik heb van mijn man een miljonair gemaakt.”
“En wat was hij voor je met hem trouwde ?”
“Multimiljonair.”