Jantje zeurt al weken om een kanariepietje, maar zijn ouders blijven het maar uitstellen... tot op een zekere dag Jantjes vader zegt:
"Komop Jantje, vandaag krijg jij een kanariepietje."
Jantje dolgelukkig en gaat met vader mee een kanariepietje kopen. Thuis gekomen zit het blije kind uren voor het kooitje te kijken naar zijn kanariepietje.

Na het eten gaat hij weer terug naar het kooitje om zijn vogeltje te bewonderen en ziet tot zijn grootste schrik dat het kanariepietje op zijn ruggetje dood in het kooitje ligt. Hij is niet te troosten,hij blijft maar huilen. Vader zegt dat ze het kanarie pietje in een krant wikkelen, in de prullenbak gooien en morgenvroeg zullen ze een nieuwe gaan halen. Met deze woorden wordt Jantje wat rustiger en gaat vroeg naar bed zodat het snel morgen is en ze een nieuw vogeltje gaan kopen.

In bed begint hij opeens weer te huilen en vader komt vragen wat er is.
"Nou papa, ik vind het wel een beetje zielig dat mijn vogeltje nou zo in de prullenbak ligt." "Wel," zegt vader, "als je je er beter door voelt kunnen we hem ook in de tuin begraven. "
Zo gezegd zo gedaan en Pietje ligt in de tuin in zijn krantje begraven en Jantje gaat weer naar bed.

Na een half uurtje hoort vader dat Jantje weer aan het huilen is en gaat vragen wat er nu weer is.
"Nou papa, heeft Pietje het niet koud zo in die krant?"
"Ja, " zegt vader, "daar kan je wel gelijk in hebben."
En omdat vader zijn zoon niet wilt teleurstellen graaft hij het dooie beestje op zoekt een sigarenkistje, vult het met watten legt daar het kanariepietje in en begraaft het opnieuw samen met Jantje. Als het allemaal klaar is en ze het laatste schepje zand erop gooien vraagt Jantje aan zijn vader:
"Gaat pietje nu dat hij dood is nou ook naar Onze Lieveheer?"
"Ja." zegt vader.
"Nou dat is dan wel erg lullig als Onze Lieve Heer het doosje openmaakt, " zegt Jantje, "denkt Hij een doosje sigaren te krijgen, zit er een dood vogeltje in."