Een mooi meisje heeft een vaginaal probleem. Ze ruikt naar uien. Ze gaat naar de gynaecoloog om zich te laten onderzoeken en vertelt dat ze hier erg mee zit. Steeds op het moment dat ze met een vriend tot een intiemer moment komt haakt die af. Elke vriend gaat er van lopen. De dokter onderzoekt haar, neemt ook een uitstrijkje en laat dit in het labo onderzoeken. Uiteindelijk wordt er niets gevonden. Het arme kind blijft zitten met haar "intieme uien-aroma". Ze geraakt gedeprimeerd, krijgt de ene ontgoocheling na de andere, gaat met vrienden niet meer uit enz.

Op een bepaald moment krijgt ze er toch weer moed in en duikt weer in het uitgaansleven. Tijdens een receptie ontmoet ze een mooie man. Die man ziet dat mooie meisje ook wel zitten en zegt tegen haar:
"Zeg, we gaan hier toch onze tijd niet verdoen. Ik stel voor dat we samen iets gaan eten."

Zo gezegd zo gedaan. Ze bestellen een lekker menu, zij eet smakelijk, maar hij laat 80% op zijn bord liggen. Het meisje vraagt wat er scheelt, waarop hij antwoordt:
"Het smaakt me niet, eigenlijk nooit - door een lichamelijke afwijking heb ik geen reuk-, noch smaakzin."
Het kind kan haar oren niet geloven en denkt bij zichzelf:
"Dat is DE man, die MOET ik hebben!"
Daarop zegt zij:
"Zeg we gaan hier toch onze tijd niet verdoen. Ik stel voor dat we naar mijn appartementje gaan en dat we ons daar wat amuseren."

Zo gezegd zo gedaan. Ze trekken naar haar slaapkamer, duiken in bed en beginnen te froemelen. Hij doet haar behaatje uit, het slipje volgt al vlug. Dan trekt zij zijn slip uit. Beiden liggen poedelnaakt in bed. De man duikt onder lakens en steekt zijn hoofd tussen haar benen. Maar plotseling springt hij terug boven de lakens en hapt hevig naar lucht. Zij denkt bij zichzelf:
"Het is toch weer niet waar he!"
De man duikt terug onder de lakens. En woeps, plotseling zijn hoofd terug boven de lakens. Daarop vraagt ze aan hem:
"Zeg, wat heb je nu toch?"
"Ik weet het niet", zegt de man, "maar telkens als ik mijn hoofd onder de lakens steek, beginnen mijn ogen te tranen."