Mevrouw Jansen komt bij haar zoon, die in Amsterdam studeert, een paar dagen logeren. Ze komt er achter dat haar zoon Henk samenwoont met Sandra, een knappe en welgevormde vrouwelijke kamergenoot. Mevrouw Jansen ziet hoe mooi de blonde kamergenoot van haar zoon is. Ze denkt dat ze een relatie hebben samen en dit maakt haar nog nieuwsgieriger. Henk kan de gedachten van z’n moeder lezen en zegt:
"Ik weet wat je denkt ma, maar ik verzeker je, Sandra en ik zijn gewoon huisgenoten."

Ongeveer een week later zegt Sandra tegen Henk:
"Sinds je moeder hier weg is, kan ik met geen mogelijkheid de zilveren suikerpot vinden. Denk jij dat ze die heeft meegenomen?"
"Ik betwijfel het, zoiets doet m’n moeder niet. Maar ik zal haar wel een mailtje sturen om het aan haar te vragen."

Dus ging hij zitten en mailde:
"Liefste moeder, ik zeg niet dat je de suikerpot uit mijn huis hebt meegenomen. En ik zeg ook niet dat je de suikerpot niet hebt meegenomen. Maar het blijft een feit dat de suikerpot wel weg is sinds jij vertrokken bent. Liefs, je zoon Henk."

Een paar dagen later ontvangt Henk een mail van z’n moeder:
"Lieve Henk, ik zeg helemaal niet dat je met Sandra slaapt. En ik zeg ook niet dat je niet met haar slaapt. Maar het blijft een feit, dat als zij in haar EIGEN BED zou slapen, ze de suikerpot nu al lang gevonden zou moeten hebben. Liefs, je mama."