De preken van de dominee werden enkele zondagen achter elkaar steeds korter. Van 30 minuten, naar 15, tot uiteindelijk maar 5 minuten. Zijn vrouw had al snel door wat er aan de hand was. Door een aanhoudende tandpijn werd het preken steeds lastiger. Aangezien zij zelf goede ervaringen had met het dragen van een kunstgebit, probeerde ze haar man te overtuigen er ook één aan te schaffen. Na veel gepraat ging de dominee om. De plaatselijke tandarts haalde al de oude verrotte tanden eruit en bracht een nieuw kunstmatig gebit aan.

De eerste zondag daarna preekte de dominee 8 minuten lang. De tweede zondag 10 minunten. En de derde zondag... 2 uur en 48 minuten! Voorafgaand aan de vierde zondag, vroegen de kerkgangers wat er toch aan de hand was. En dus vertelde de dominee over zijn oude tanden en de aanschaf van zijn nieuwe gebit.
"De eerste twee weken was het nog wel pijnlijk, maar het ging de goede kant op."
"Maar dominee, hoe kan het dan dat u vorige week opeens 2 uur en 48 minuten kon preken?"
"Och ja", sprak de dominee, "op die dag droeg ik per ongeluk het gebit van mijn vrouw... en zodoende ratelde mijn mond maar door!"