In zijn BMW rijd Bert over de snelweg naar Soest. Het is zonnig en warm weer, hij geniet van het ritje. Omdat hij dorst heeft, neemt hij de afslag naar een picknick plaats vlakbij een bos. Daar gaat hij op een bankje zitten, drinkt zijn flesje water leeg, en eet er een koek bij. Op het bankje naast hem zit een mooi jong blond meisje. Bert ziet dat er tranen over haar wangen rollen. Hij staat op en loopt naar het meisje toe. Vriendelijk vraagt hij aan haar:
"Heb je moeilijkheden, kan ik je soms ergens mee helpen?"
Het meisje kijkt met betraande ogen naar hem op en zegt:
"Toen ik aan het wandelen was in het bos, ben ik verdwaald, en na een paar uur lopen, kwam ik uit op deze picknickplaats. Ik ben doodop, en wil nu dus graag naar huis, maar ik durf niemand om een lift te vragen."

Waarop Bert naast haar gaat zitten, zijn rijbewijs tevoorschijn haalt, dat aan haar laat zien, en zegt:
"Als je mij wilt vertrouwen, dan breng ik je thuis. Maar dan moet je mij wel even vertellen waar je woont."
Waarop het meisje zegt:
"Ja,ik vertrouw jou, ik ga met je mee, en ik woon ik Soest."
"Dat is ook toevallig", zegt Bert, "ik moet ook in Soest zijn. Mijn naam is Bert, hoe heet jij?"
"Annabel", zegt het meisje.
"Nou Annabel, kom maar mee, dan breng ik je thuis."

Annabel zet zich in de auto neer, en ze rijden weg. Na een poosje gereden te hebben gaat Annabel haar hand opeens naar de bovenkant van haar jas. Ze wilt haar rits opentrekken, maar die schuift niet goed. Ze probeert het nog eens, maar het wil niet. Ze krijgt het niet voor elkaar om haar rits open te doen. Ze raakt helemaal in paniek.
"Rustig, rustig Annabel", zegt Bert tegen haar, "wat is er aan de hand dat je zo opeens in paniek raakt?"
"Nou", zegt Annabel, "we reden zonet langs een bord waarop stond: over 100 meter ritsen. En nu doet ie het niet."